The Doctrine of the Essence of the Right: Theoretical Framework and ECtHR Practice

Abstract

Bu çalışma, temel hakların özü kavramını, Türk anayasaları ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi bağlamında tarihsel, teorik ve yargısal bir perspektifle ele alır. Türk hukukunda, 1961 Anayasası ile ortaya çıkan hakkın özü doktrini, devletlerin temel hakları sınırlandırma yetkisini dengelemek için bir güvence sağlar. Ancak, 1982 Anayasası bu korumayı kaldırmış, 2001 değişiklikleriyle yeniden tesis etmiştir. Ölçülülük ilkesi ve demokratik toplum düzeninin gerekleri, bu güvencelerle bütünleşmiştir. Uluslararası düzeyde, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) hakkın özü kavramını, birçok davada sınırlandırmanın sınırı kriteri olarak ele almıştır. AİHM hakkın özüne yönelik korumanın önemini gösterir. Çalışma, mutlak ve göreceli öz ayrımını teorik düzeyde tartışarak, uygulamadaki çelişkileri ve doktrine yönelik eleştirileri detaylandırmaktadır.

This study examines the concept of the essence of fundamental rights from a historical, theoretical, and legal perspective in the context of Turkish constitutions and European Convention on Human Rights. In Turkish law, the doctrine of the essence of the right, which emerged with the 1961 Constitution, provides a safeguard to balance the power of the state to restrict fundamental rights. However, the 1982 Constitution abolished this protection, and the 2001 amendments restored it. These safeguards incorporate the principle of proportionality and the requirements of a democratic social order. At the international level, the European Court of Human Rights (ECtHR) has considered the concept of the nature of the right as a criterion for limitation in many cases. The ECtHR demonstrates the importance of protecting the essence of the right. The study discusses the distinction between absolute and relative essence at the theoretical level and details the contradictions in practice and criticisms of the doctrine.