Ian Mcewan’ın Benim Gibi Makineler Ve Annalee Newitz’in Otonom Romanlarında Robotik Bedenlerin Cinsiyetlendirilmesi

Abstract

Cinsiyetlerine bağlı olarak, insanların belirli şekillerde hareket etmeleri, konuşmaları ve davranmaları beklenir. Günümüzde robotik cihazların yaygınlaşmasıyla birlikte, insan benzeri robotlar edebi eserlerin, özellikle de mevcut teknolojiden yola çıkan ve gelecekte toplumların nasıl düzenleneceğini ya da bireylere ne tür kurallar dayatılacağını temsil eden bilim kurgu eserlerinin baş kahramanları haline geldi. Ian McEwan'ın Machines Like Me (Benim Gibi Makineler, 2019) ve Annalee Newitz'in Autonomous (Otonom, 2017) adlı eserlerinde anlatının merkezinde yer alan insansı robotların, mekanik insan üretimleri olmalarına rağmen, heteronormatif cinsiyetlere sahip olmaları ve toplumsal cinsiyet rollerini yerine getirmeleri beklenir. Benim Gibi Makineler 'deki Adam ve Eve robotlar sınırlı sayıda her işi yapacak kapasitede üretilirken, Otonom'daki Paladin askeri bir robottur. Adam görünüş olarak klişe bir erkek olarak yaratılmıştır, dolayısıyla erkek rolünü oynaması beklenir ve o da bunu başarıyla gerçekleştirir. Paladin ise herhangi bir cinsiyete ait olmadan üretilmiştir; aslında omuzlarında bıçakları, gizli kalkanları ve silahları olan bir makinedir, ancak askeri alanda olması ve görünüşü nedeniyle, \"kadın beynine\" sahip olduğu anlaşılana kadar insanlar tarafından \"erkek\" olarak adlandırılır. Kadın beyni meselesi ortaya çıkınca Paladin bir kadın olarak kabul edilmiş ve toplumun kadınlık kimliği beklentilerine uymuştur. Bu çalışmada, yukarıda adı geçen romanlar cinsiyet kuramları çerçevesinden, özellikle de Judith Butler’in cinsiyet edimliliği ve Adrienne Rich’in zorunlu heteroseksüellik kavramı ışığında analiz edilecektir ve robotik bedenlerin de tıpkı insanlar gibi kültürel olarak yapılandırılmış cinsiyet rollerine uymaya zorlandıkları gözler önüne serilecektir.